Een medehuurder is iemand die met de huurder samenwoont, met deze een duurzame gemeenschappelijke huishouding voert en bovendien als medehuurder is erkend. De echtgenoot of geregistreerd partner van de huurder is automatisch medehuurder van een woning. Samenwonende partners, al dan niet met een (notariële) samenlevingscontract hebben niet de status van een geregistreerd partner en genieten ook niet automatisch bescherming in het huurrecht. Een samenwoner kan door de verhuurder of door de kantonrechter als medehuurder worden erkend.

Een echtgenoot/geregistreerd partner wordt dus automatisch medehuurder mits hij in de woning zijn hoofdverblijf heeft. Zou hij dus ergens anders gaan wonen tijdens het huwelijk, dan verliest hij daarmee ook zijn medehuurderschap. Komt hij daarna weer terug in de woning, dan is hij ook automatisch weer medehuurder. In geval het huurcontract met de huurder eindigt, wordt de medehuurder automatisch huurder. Hoe het contract wordt beëindigd (door opzegging door de huurder, overlijden van de huurder of ontbinding) is overigens niet van belang. De medehuurder wordt in alle gevallen huurder.

Samenwoner geen medehuurder

Wie met de huurder samenwoont maar niet de echtgenoot of geregistreerd partner is, wordt niet automatisch medehuurder. De samenwoner zal de verhuurder moeten verzoeken om hem/haar het medehuurderschap te verlenen. Als de verhuurder dit weigert, kunnen de samenwoners de kantonrechter verzoeken het medehuurderschap te verlenen. De kantonrechter mag dit slechts om drie redenen afwijzen:

Ad. 1. De kandidaat-medehuurder moet dus tenminste twee jaren in de woning hebben gewoond. Het is daarbij niet perse nodig dat de kandidaat-medehuurder op het adres staat ingeschreven maar het kan natuurlijk wel bijdragen aan het bewijs. Van een gemeenschappelijke houding is sprake wanneer er sprake is van een gewone gezinssituatie. Aanwijzingen kunnen zijn dat de kosten voor levensonderhoud worden gedeeld of dat de inboedel gezamenlijk is aangeschaft. Bij twijfel van een duurzaam gemeenschappelijk huishouding moeten de huurders aantonen dat dit wel het geval is. Van duurzaam is sprake wanneer de samenwoners de intentie hebben om het samenwonen lang te laten duren.

Ad 2. Het spreekt voor zich dat de kandidaat-medehuurder in staat moet zijn om de huur alleen te kunnen betalen. Immers de medehuurder(s) zijn hoofdelijk aansprakelijk het nakomen van de verplichtingen uit de huurovereenkomst.

De samenwoner die medehuurder is geworden verliest het medehuurderschap als hij de woning verlaat en hier dus niet langer zijn hoofdverblijf heeft. Als hij op een later tijdstip weer in de woning gaat wonen, wordt hij – in tegenstelling tot de echtgenoot/geregistreerd partner - niet automatisch weer medehuurder. Hij zal dit opnieuw moeten aanvragen.